Van Burn-out naar Blank Canvas: mijn sprong naar een retreat center in Zuid-Frankrijk

Binnenkort open ik een retreat center in het zonnige Zuid-Frankrijk, in de Pays Cathare. Het klinkt misschien als een droom die uit het niets is neergedaald, maar niets is minder waar. Deze nieuwe start is het resultaat van een lange transformatieperiode die begon na mijn burn-out, een periode waarin ik gedwongen werd stil te staan, te luisteren en opnieuw te kiezen.

Jarenlang draaide ik mee in de corporate wereld. Sollicitatiegesprekken eindigden vaak met dezelfde uitspraak: “Ik hou ervan te beginnen vanop een wit blad.” Grappig genoeg besefte ik pas veel later wat die woorden werkelijk betekenden. Want wanneer je het ondernemerschap instapt, sta je op een dag écht voor een volledig blanco canvas. En dan begint het pas.

Waar zet je de eerste stip?
Welke kleur kies je?
Hoe groot moet het canvas zijn?
En misschien nog het meest uitdagend: wat ga je eigenlijk schilderen?

Tijdens mijn transitieperiode doken die vragen regelmatig op. Soms zacht fluisterend, soms pijnlijk luid. Om grip te krijgen op mijn proces, begon ik alles neer te schrijven in mijn notebook: inzichten over wie ik ben, wat me drijft, wat me energie geeft, maar ook waar mijn valkuilen liggen. Ik keek naar mijn loopbaan met nieuwe ogen: wat deed ik graag? Wat wilde ik nooit meer? Wat is typisch míjn manier van werken?

Één thema bleef steeds terugkomen: ik bouw graag bruggen.
Aan de ene kant zag ik zoveel mensen rondlopen met vragen over hun leven, hun welzijn, hun plek in de wereld. Aan de andere kant ontmoette ik fantastische therapeuten en coaches – stuk voor stuk mensen met enorme expertise alsook een eigen transformatietraject – maar die zich moeilijk konden vermarkten. En precies daar ligt mijn kracht.

Langzaam ontstond de contour van mijn canvas: een plek creëren waar die twee werelden elkaar vinden. Waar hulpverleners kunnen floreren in hun talent en waar gasten kunnen thuiskomen in zichzelf. Een plek in de natuur, omringd door stilte, ruimte en zon. Zuid-Frankrijk dus.

Tijdens dit proces kreeg ik van mijn coaches twee boodschappen die simpel lijken, maar in de praktijk allesbehalve eenvoudig zijn:
1. Loslaten.
2. Blijf connecteren.

Loslaten.
Een woord dat zo vaak gebruikt wordt dat het bijna licht lijkt, maar in werkelijkheid zwaar kan wegen. Want hoe laat je iets los? Hoe laat je controle varen wanneer alles in jezelf nét die controle zoekt? Ik vond het frustrerend. Je kunt het niet afdwingen. Je kunt het niet plannen, niet vasthouden, niet in een Excel-bestand gieten.

En toch gebeurt het.
Plots.
Op een moment waarop je het niet verwacht.

Je voelt dat je spanning wegzakt, dat er ruimte komt, dat je niet langer duwt maar toestaat. En precies dan begint het te stromen. Je komt in een flow die je niet kunt regisseren, maar waarin alles vanzelf lijkt te gaan. Alsof het leven je zacht bij de hand neemt.

En dan… komen de puzzelstukjes.
Eentje na eentje.
Soms stukjes die je nooit had gedacht ooit te ontdekken of te ontmoeten, maar die later onmisbaar blijken voor het geheel. Van het ene puzzelstukje word je naar het volgende geleid. Niet door te zoeken, maar door te vertrouwen.

Blijven connecteren, dat was de tweede boodschap.
Je niet isoleren.
Je blijven omringen met warme mensen die je dragen wanneer je zelf even wiebelt. Ik heb ervaren hoe belangrijk dat is, zowel persoonlijk als in mijn ondernemerschap. Door je te verbinden met anderen ontstaan er samenwerkingen die je nooit alleen had kunnen bedenken. Er ontstaan kansen, ontmoetingen en oplossingen waar je zelf nooit op was gekomen.
Er ontstaat… iets moois.

Maar zoals dat gaat met een wit canvas, kwamen er ook heel veel twijfels mee.
Kan ik dit wel?
Ga ik dit wel alleen kunnen, in Frankrijk?
Wie ben ik om zo’n groot project neer te zetten?

Intussen weet ik: twijfel is niet het einde, maar het begin. Het hoort bij het proces van creëren, van groeien, van durven. Elke stap, hoe klein ook, kleurde het doek verder in. En stilaan ontstond er een beeld dat klopte. Voor mij. En hopelijk straks ook voor iedereen die de weg naar het retreat center vindt.

Vandaag kijk ik naar dat canvas met een mengeling van ontzag en trots. Het is nog niet volledig af en misschien zal het dat nooit zijn…net zoals mijn canvas. Maar het leeft. Het ademt. En het nodigt uit.

Een nieuw hoofdstuk.
Een nieuwe plek.
Een schilderij dat eindelijk vorm heeft gekregen.

Kayanova. A retreat for your next chapter.